ท่านแมวทุเรียนผู้บ้าคลั่ง-Drrr!!!

edit @ 19 Apr 2010 17:10:07 by ท่านแมวทุเรียนผู้บ้าคลั่ง

edit @ 19 Apr 2010 17:08:30 by ท่านแมวทุเรียนผู้บ้าคลั่ง

งั้นมาเริ่มลุยกันเลยดีกว่าแต่งต่อๆ
wwwอิซาจะหวานต่อแค่ไหนตามไปชมครับ

คำเตือน : กรุณาระวังมดและผึ้งไว้ให้ดีควรเตรียมไบกอนและยาฆ่าแมลงชนิดดีไว้ไกล้ๆตัวเพื่อหยิบใช้ได้ทันท่วงที

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ที่เดียวกันจริงๆด้วย นายจะมานอนที่ห้องฉันมั้ยล่ะ..." คำถามที่หลุดจากปากองชิสึโอะทำให้อิซายะที่กำลังเดินต่อไปต้องหลบสายตาที่กำลังจ้องมาทางตนอย่างรอคำตอบทั่วสารทิศ ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมพวกผู้หญิงคนไทยแถวๆนี้ก็ใช่ว่าจะฟังภาษาญี่ปุ่นกันออกทุกคนแต่ทำไม... พอชิสึจังถามปุ๊บทุกคนต้องจ้องมาที่เราด้วยล่ะ!!!


"อ่า...อืม..ทำไมชิสึจังถามอย่างนั้นล่ะ" หน้าแดงที่กำลังแดงหนักขึ้นไปอีกเอาแต่ก้มหน้ามองพื้นฟุตบาทเท่านั้นไม่ได้เงยขึ้นสบตากับคนที่กำลังพูดด้วยเลยแม้แต่น้อย ก็ชิสึจังอ่ะ!!! จู่ๆมาถามอย่างนี้เนี่ยนะแถมดูท่าทางจะจงใจอีกต่างหากนี่ถ้าเราตอบตกลงก็แปลว่า....หวา!!! เร็วไปนิดรึเปล่าเนี่ยแต่ว่า..ถ้าเป็นชิสึจังล่ะก็...ฉันก็ไม่กลัวหรอก..ชิสึจังอุตส่าห์ถามเราก่อนแล้วแท้ๆทำยังไงดีล่ะ ชิสึจังอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ ทำยังไงดีๆๆ ตกลงไปเลยจะดีไหมเนี่ย


"ก็ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่า..ฉันรักนายน่ะ" ชิสึจังพูดออกมาอย่างมั่นใจ แต่แล้วก็ต้องหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง ประมาณว่าถ้ามีประกวดแข่งหน้าแดงในตอนนี้ทั้งสองคนนี้คงได้ที่หนึ่งอย่างแน่นอน... อ๋า~ชิสึจังพูดออกมาอีกแล้ว อายจะตายนะชิสึจังพูดอย่างมั่นใจขนาดนั้นเลยอ่ะ เกรียนน้อยอยากแทรกดินหนีสายตาของเหล่าสาวไทยที่มีพลังงานงานแปลกๆบางอย่างแผ่ออกมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแล้วนะเนี่ย!!!


"อ..อืม ฉัน..ฉันจะไปนอนที่ห้องนายก็ได้ ก็ไม่ใช่อะไรหรอกนะ คือ...ฉันก็แค่จองโรงแรมนั้นไว้เฉยๆเองถ้ายกเลิกตอนนี้ก็ยังทันอยู่..." ตกลงไปแล้วววๆ หวานี่ทำไมฉันถึงทำอะไรไม่คิดอย่างนี้นะ ดีใจมากๆที่จะได้อยู่ไกล้ชิสึจังนะ แต่ว่าๆ อย่งนี้ฉันต้องนอนไม่หลับอีกแน่เลย!!! มีชิสึจังนอนอยู่ไกล้ๆเนี่ยนะ ไม่ไหวหรอกๆ แล้วถ้าชิสึจังอยาก'กอด' ฉันขึ้นมาหล่ะ...หวา~ฉันยังไม่ได้ทำใจเลยนะ!!


"ดีใจจัง.." ชิสึโอะพูดออกมาเบาๆ แล้วก็จับมือของอิซายะขึ้นมาจูบอย่างอ่อนโยน..ความอ่อนโยนที่ว่านี่แหละชนวนที่ทำให้...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!" สาวๆที่อยู่แถวนั้นทุกคนเผลอกรี๊ดออกมาโดยไม่ได้นัดกันไว้ โทรศัพท์และกล้องทั้งหมดถูกควักออกมาถ่ายฉากเด็ดประจำวันไว้อย่างรวดเร็วกับการโทรศัพท์ตามเพื่อนมาร่วมชื่นชมกันให้วุ่น แต่ชิสึโอะนั้นก็แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่ได้ยินไปและยังไม่ได้ปล่อยมือของอิซายะออก ต่างจากอิซายะที่ตอนนี้หน้าแดงและอายมาก..

"ชิสึจัง..ฉันก็..ฉันก็.." อิซายะอายจนไม่กล้าพูดต่อ แต่ร่างบางก็กระตุกคอเสื้อชิสึโอะลงมาและจูบเบาๆที่แก้มนั้น อายจัง..แต่ไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไป ให้ตอนนี้ในหัวของนายมีแต่ฉันเท่านั้น...

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"
"พรวดดดดดดดดด" ทันใดนั้นถนนซอยXของสยามแสควร์ก็เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเลือด(กำเดา)จำนวนมากที่แทบจะเจิ่งนองบนพื้น วัยรุ่นหญิงหลายคนเป็นลมไปโดยไม่ทราบสาเหตุ...

"อิซายะ.." ร่างสูงลูบไปตามเรือนผมสีรัตติกาล่อนนุ่มอย่างเบามือ
"ชิสึจัง..." ร่างบางที่ช้อนตามองอย่างอายๆท่าทางนั้นช่างเหมือนกับลูกแมวน้อยขี้อ้อนนัก

"..." ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องจากแม่ยกทั้งหลายทั้งปวงเนื่องจาก และไร้ซึ่งสัญญาณชีพจากสิ่งมีชีวิตเพศหญิงในซอยสยามที่พากันล้มสิ้นใจอย่างมีความสุขไปกันตั้งแต่เมื่อครู่กันหมด

ร่างสูงนั้นกุมมือนุ่มไว้ก่อนจะเดินจูงกันขึ้นรถไฟฟ้าไป...

++++++++++++++++++++++++(ยังไม่จบแค่พักหายใจ แฮ่กๆจะขาดใจแล้วครับท่าน )

ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงโรงแรมyaxxที่ชิสึโอะได้เข้ามาพักอยู่ก่อนตั้งแต่เมื่อวานแล้วชิสึโอะยื่นการ์ดเปิดห้องของตัวเองให้ที่เคาร์เตอร์ก่อนจะมีพนักงานมาจัดการนำกระเป๋าของอิซายะไปเก็บไว้บนห้อง

"ชิสึโอะ..ฉันหิวแล้วอ่ะ ไปกินอะไรที่ไหนดีเนี่ย" อิซายะที่กำลังพยายามเข้าสู่ภาวะปกติเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังดูน่ารักไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่

"ที่นี่เหรอ...ฉันเห็นร้านอาหารญี่ปุ่นอยู่แถวๆนี้ด้วยนะ กินไหม" ชิสึโอะพูดตามที่ตัวเองเห็นแวบๆตอนที่นั่งรถไฟฟ้าอยู่

"ร้านอะไรเหรอชิสึจัง แต่จริงๆแล้วถ้าชิสึจังอยากกินอะไรฉันก็ไปได้ทั้งนั้นแหละ" อิซายะที่พูดอะไรหวานๆออกมาผิดปกติทำให้ชิสึโอะอยากจะละลายหายไปพร้อมอากาศประเทศไทยซะเลย

"อ่ะ อืม ร้านชื่ออะไรนะ..อืม..fujin น่ะ ไปกันเลยนะ" ชิสึโอะที่ค่อยๆเดินจูงมือลูกแมวน้อยให้เดินตามไปอย่างเชื่องๆพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี ที่ทำให้คนที่ปกติแทบไม่มีโอกาสได้เห็นสีหน้าแบบนี้อย่างอิซายะ แทบจะคลั่งกันไปเลยทีเดียว(me:คลั่ง!!!)

ทั้งสองเดินไปตามทางไกล้ๆโรงแรมโดยที่มีชิสึโอะคอยจ้องขู่พวกผู้ชายบางคนที่ลวนลมทางสายตากับอิซายะ แต่ก็มีหลายครั้งที่แทบจะถอนป้ายจราจรแถวนั้นมาทุ่มหัวเจ้าพวกนั้น แต่มีอิซายะคอยห้ามทำนองว่า ที่นี่มันประเทศอื่นนะใจเย็นๆหน่อยสิชิสึจัง

ที่ร้าน fujin...หลังจากที่อิซายะและชิสึโอะเลือกนั่งที่มุมในของร้านและสั่งอาหารกันเสร็จแล้ว ก็ได้มีโอกาสนั่งคุยกันแค่สองคนเงียบๆซะทีโดยไร้เสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่าสาววาย

"นี่..อิซายะคุงทำไมนายถึงรู้ได้ว่าฉันอยู่ที่นั่นล่ะ" ชิสึโอะที่กำลังนั่งเท้าคางอยู่ถามขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้นที่มุมปาก อิซายะอยากจะตอบไปซะเหลือเกินว่า ก็ป้ายจราจรที่นายหักแล้วปักโชว์หราไว้ที่หน้าร้านนั่นยังไงเล่า แต่ก็นะ จริงๆคนที่ทำให้หาเจอคือ คาสึกะ ต่างหาก เพราะถ้าไม่รู้ว่าชิสึจังหนีไปที่นอกประเทศล่ะก็คงไม่ได้เช็ครายชื่อคนที่ใช้บริการสายการบินหรอก

"คาสึกะคุงบอกน่ะ" อิซายะตอบกลับอย่างยิ้มๆ แต่ร่างสูงที่นั่งรอฟังคำตอบก็สะกิดใจกับคำที่อิซายะใช้เรียกน้องชายของเขาเพราะตอนนั้นเขาจำได้นี่นาว่าอิซายะเรียกคาสึกะด้วยชื่อในวงการว่า ยูเฮคุง แต่ที่สรรพนามเปลี่ยนไปนี่.. สงสัยคาสึกะคงไปช่วยคุยกับอิซายะตอนที่ตื่นขึ้นมาล่ะมั้ง

"อืม..นายหายปวดรึยังน่ะ" ชิสึโอะที่ถามถึงอาการของอิซายะที่ตนเผลอทำรุนแรงไปเมื่อวันก่อน แววตาของชิสึโอะที่คิดถึงเรื่องนั้นทอประกายความเป็นห่วงและความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัดจนอิซายะต้องรีบพูดขึ้น

"ไม่ปวดแล้วล่ะ ชิสึจังไม่ต้องรู้สึกผิดก็ได้นะ.." อิซายะกับชิสึโอะนั้นคุยกันต่อไปเรื่องๆเรื่องอิเคะบุคุโระบ้าง เรื่องประเทศไทยบ้างเพื่อรอให้อาหารมาเสิร์ฟความสัมพันธ์ที่เคยขาดลงได้ค่อยๆต่อกันเข้าเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น

"นี่ๆชิสึจัง จำตอนเมื่อกี๊ได้ใช่มั้ย ที่พวกผู้หญิงเขากรี๊ดกันน่ะ" น้ำเสียงใสพูดอย่างน่าฟัง

"อืมจำได้สิ จะบอกว่าเหมือนตอนนั้นเลยใช่มั้ยล่ะ ฮะฮะ" ชิสึโอะที่ตอบเมื่อนึกถึงเรื่อง 'สัญญาสงบศึกเฉพาะเขตพื้นที่' ที่กำหนดกันขึ้นมาเองในสมัยเรียน


.

.

.


----ในวันหนึ่งที่แสนปกติธรรมดาชิสึโอะก็วิ่งไล่ฆ่าอิซายะให้เห็นเป็นธรรมดาจนทั้งสองเผลอวิ่งเข้าไปในย่าน โอโตเมะโร้ด
ซึ่งเป็นที่รู้กันดีในเรื่องถนนแห่งสาววายซึ่งสองข้างทางมีร้านขายสินค้าวายๆเพียบเป็นดั่งสวรรค์ของพวกโอตาคุสาววาย
กันโดยแท้

และทั้งสองก็ถูกสาวๆกรี๊ด ถูกถ่ายรูประหว่างที่วิ่งไล่กันอยู่

ตอนแรกๆก็แค่น่ารำคาญเสียงกรี๊ดกร๊าดเท่านั้นแต่เมื่อผ่านที่นั่นบ่อยขึ้นๆ

จึงเกิดโศกนาฎกรรมขึ้นกับทั้งชิสึโอะกับอิซายะ ดังเช่นที่จะกล่าวถึง

อิซายะนั้นโดนคลื่นมหาชนสาววายกลืนกิน จนขนเฟอร์แถวเสื้อกันหนาวนั้นถูกทึ้งออกจนแหว่ง

ชิสึโอะที่ไม่ทำอะไรผู้หญิงอยู่แล้วยิ่งไม่ต้องพูดถึง แทบรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ไหว

เมื่อสายตาข่มขู่นั้นไม่สามารถสู้ได้กับพวกสาววายที่มีความร้อนแรงลุกโชนขึ้นเมื่อจิ้นวาย

หลังจากรอดชีวิตออกมาได้ทั้งสองจึงมีข้อตกลงที่ว่าในย่านโอโตเมะโร้ดจะสงบศึกกันชั่วคราว

ห้ามวิ่งไล่กันบริเวณนั้นเด็ดขาดเพื่อรักษาชีวิตของตนเอาไว้....------


.

.

.



แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟพอดี ชิสึโอะก็เจริญอาหารนักเมื่อมีคนตรงหน้าอยู่ด้วย เพราะตาชิสึโอะไม่ได้จ้องอะไรแม้แต่จานอาหารนอกจากอิซายะ ในตอนนี้อยู่ในช่วงที่พระอาทิตย์เริ่มจะหายลับไปจากขอบฟ้าแล้ว ชิสึโอะกับอิซายะก็เดินกลับโรงแรมด้วยกันอีกครั้ง

ระหว่างที่กำลังขึ้นลิฟต์อยู่อิซายะก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ชิสึจังบอกว่ารักฉัน...ดีใจจัง มีความสุขจัง ความคิดที่ทำให้อิซายะแทบจะเผลอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ว่าชิสึจังตอนนั้นจะกอดเราอย่างไม่ได้ตั้งใจ นั่นเพราะชิสึจังควบคุมตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ แต่ว่าตอนนั้นชิสึจังยังไม่ได้...แค่คิดถึงตอนนั้นอิซายะก็เริ่มจะร้อนๆหน้าขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

"อิซายะ" ชิสึโอะที่เรียกอิซายะที่กำลังยืนเหม่ออยู่ในลิฟต์ที่ถึงชั้นที่18แล้วยังไม่ยอมลงมาซะที ร่างเล็กที่พึ่งได้สติก็เดินออกลงมาก่อนจะเดินตามชิสึโอะไปตามทางเดินไปที่ห้องอย่างเบลอๆอยู่นิดหน่อย

ชิสึโอะเสียบการ์ดเข้าไปที่ช่องเสียบไฟในห้องทั้งหมดจึงสว่างขึ้นให้เห็นเป็นว่าเป็นห้องหรูมากทีเดียว และเสียงปิดประตูก็ทำให้อิซายะต้องหันไปมองและพบ...

ชิสึจังที่กำลังถอดเสื้ออยู่...

เดี๋ยวสิชิสึจางงงงงงงงเร็วไปม๊ายยยยยยยยยยยฉันยังไม่ทันเตรียมตัวเลยนะ!!!!!

------------------------------------------------------------------------------------------------------


จบการด้นสดประจำวันเพียงเท่านี้ครับทุกท่าน//ปาดเหงื่อ
มันมั่วมากๆครับท่าน
ขออำภัยอย่างยิ่งที่มันมั่ว
เพราะผมไร้ซึ่งการวางแผนเลยน่ะขอรับ
วันนี้วันเกิดน้องสาวผมครับดีใจกับมันจัง
ตอนนี้ขอไล่มดกะผึ้งก่อนนะครับ
เจอกันใหม่เร็วๆนี้นะครับ